دل بی آرزو کم آفریدند...

احوالاتم در سومین فصل سال

همچون سومین حرف اسمم،شدت گرفته اند

 

 

این روزها که می گذرد، همگی جمعه اند

من دلم پنجشنبه می خواهد

یعنی دیروز

ولی دیروز هم که جمعه بود

من دلم پنجشنبه می خواهد

ولی نمی توانم شش روز منتظر بمانم

 

بار اول من بودم و نیمکت و سیگار
نیمکت تحمل می کرد و سیگار می سوخت
این بار
نیمکت تحمل نداشت؛جازد
بار سوم یعنی بار آخر
باری که سیگارخواهد سوخت
اما در حسرت آمدن پسرک
به سوپر مارکت

من سه سالم پر شد و تو با ارفاق سه ماه
من تو را از خود می دانم و تو با ارفاق عمرا
من دوستت دارم و تو با ارفاق شاید
من برایت می میرم و تو با ارفاق هرگز

قدیم ها همه چیز معلوم بود
سر کلاس تیکه ای می انداختی
همه می خندیدند
دو خط کش
می ارزید
الان
بعد از یک ماه ازتصادف
نمی دانم خوشحال زانوام باشم
یا ناراحت زانو شلوارم
در محلی دویست بار فوتبال بازی کرده ام
اما از آنجا فقط
نیمکتی مانده در ذهنم

معلم مساله ای طرح می کند
همان سوال قدیمی
جوابش هم همان است
بیست و دو
معلم به راه حل نمره می دهد
فهمیدم
شک ندارم
یازده ضرب در دو
بیست و دو
در غیر این صورت
سوال
سرکاریست

زمانی که خداوند فرمودند آدم است اشرف مخلوقات
حواسشان بود که انسان خوب و بد دارد

باور کن دردناک است
تو تمام دلخوشی منی و
من
تمام پشیمانی تو

تلفن را قطع می کنم
بی رمق به خانه می روم
شب اخبار می گوید:
از فردا
توده ی هوای سرد
از غرب
به جنوب خواهد رسید

خورشید دیگر نمی تابد
گمانم
هوای آدم برفی ها را دارد